PlusPedia:Spielwiese

PlusPedia-Spielwiese Willkommen auf der Spielwiese von PlusPedia! Auf dieser Seite kannst du experimentieren. Bitte stelle auch hier kein urheberrechtlich geschützes, anstößiges oder beleidigendes Material in dieser Testseite ein! Du kannst nach deinen Versuchen den Abschnitt gerne selbst wieder entfernen oder sie wird später durch einen anderen Benutzer überschrieben oder geleert. Und nun viel Spaß bei deinen ersten Versuchen! Zum Editieren, Klicke auf den Tab Bearbeiten oben. Schreibe deine Veränderungen und Klicke auf den Button Änderungen speichern, wenn fertig. Um die Spielwiese zurückzusetzen, Klicke Hier.

Editiere unterhalb dieser Linie

```wikitext [[Αρχείο:Eberhard Zangger, 2018 (cropped).jpg|μικρογραφία|Ο Eberhard Zangger στο χεττιτικό βραχώδες ιερό του Yazılıkaya, το 2018]]

Ο Eberhard Zangger (Έμπερχαρντ Τσάνγκερ, γεννημένος στις 9 Απριλίου 1958 στο Κάμεν της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, με το όνομα Eberhard Finke) είναι Γερμανός γεωλόγος, σύμβουλος δημοσίων σχέσεων και συγγραφέας. Έγινε γνωστός κυρίως για τις αμφιλεγόμενες ερμηνείες του σχετικά με την ιστορία της ανατολικής Μεσογείου κατά την Εποχή του Χαλκού. Το 1992 υποστήριξε ότι η πλατωνική αφήγηση της Ατλαντίδας προερχόταν από την ιστορία της Τροίας και διατηρούσε τη μνήμη μιας προϊστορικής πολεμικής σύγκρουσης. Αργότερα ανέδειξε τον υποτιθέμενο ρόλο των λουβικών πληθυσμών της δυτικής Μικράς Ασίας. Οι βασικές αυτές θέσεις δεν έγιναν αποδεκτές από την πλειονότητα των ειδικών και έχουν επικριθεί για μεθοδολογικές αδυναμίες και εικαστικό χαρακτήρα, ενώ ορισμένοι μελετητές τις έχουν συσχετίσει με την παραεπιστήμη ή την ψευδοεπιστήμη. Μετά τη δημόσια αντιπαράθεσή του με τον αρχαιολόγο Manfred Korfmann, ο Zangger απομακρύνθηκε από την ακαδημαϊκή έρευνα στα τέλη της δεκαετίας του 1990 και στράφηκε στην επιχειρηματική επικοινωνία. Το 2014 ίδρυσε το μη κερδοσκοπικό ίδρυμα Luwian Studies Foundation, του οποίου είναι πρόεδρος.

Βιογραφία

Εκπαίδευση και πρώιμη σταδιοδρομία

Ο Zangger γεννήθηκε ως Eberhard Finke και ήταν γιος του Günter Finke και της Gerda, το γένος Kiefer, σε οικογένεια τεχνιτών. Μετά την ολοκλήρωση της κατώτερης δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, εκπαιδεύτηκε το 1974 ως τεχνικός βοηθός στο Μουσείο Senckenberg της Φρανκφούρτης. Έως το 1978 ειδικεύτηκε στην προετοιμασία γεωλογικών δειγμάτων σε επαγγελματική σχολή του Μπόχουμ και στη συνέχεια εργάστηκε επί περίπου δεκαοκτώ μήνες στο Γερμανικό Μουσείο Μεταλλείων του Μπόχουμ, συμμετέχοντας σε μελέτες για τις επιπτώσεις της ατμοσφαιρικής ρύπανσης στα πολιτιστικά μνημεία.

Παράλληλα απέκτησε, μέσω ειδικών εξετάσεων, δικαίωμα πρόσβασης στην ανώτατη εκπαίδευση χωρίς απολυτήριο γενικού λυκείου. Σπούδασε γεωλογία και παλαιοντολογία στο Πανεπιστήμιο του Κιέλου και έλαβε υποτροφίες από το Studienstiftung des deutschen Volkes. Το 1982 συμμετείχε σε έρευνες κοντά στον Βόλο της Θεσσαλίας, όπου η ανασύνθεση του προϊστορικού παράκτιου τοπίου τον έφερε σε επαφή με τη γεωαρχαιολογία. Από το 1984 συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο Stanford, όπου το 1988 υποστήριξε τη διδακτορική διατριβή Landscape Evolution of the Argive Plain (Greece). Paleoecology, Holocene Depositional History, and Coastal Change. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε και πήρε το επώνυμο της συζύγου του. Το ζευγάρι απέκτησε δύο παιδιά και χώρισε το 1999.

Από το 1988 έως το 1991 εργάστηκε ως ερευνητής στο Τμήμα Επιστημών της Γης του Πανεπιστημίου του Cambridge. Μελέτησε την εξέλιξη τοπίων και ακτογραμμών στην Ελλάδα της Εποχής του Χαλκού, με εργασίες για τη Λέρνη, την Τίρυνθα, την Πύλο, τη Δημήνι Μαγούλα και τις υδρολογικές παρεμβάσεις της μυκηναϊκής εποχής. Οι πρώτες αυτές μελέτες του αφορούσαν τη σχέση ανάμεσα στις φυσικές μεταβολές του περιβάλλοντος και την ανθρώπινη εγκατάσταση. Το 1991 ίδρυσε στη Ζυρίχη το συμβουλευτικό γραφείο Geoarchaeology International, μέσω του οποίου συμμετείχε σε αρχαιολογικά προγράμματα στην περιοχή της Μεσογείου.

Η υπόθεση της Ατλαντίδας και της Τροίας

Ο Zangger επισκέφθηκε για πρώτη φορά τον αρχαιολογικό χώρο του Ιλίου, στο Hisarlık, το καλοκαίρι του 1991, έπειτα από πρόσκληση του Manfred Korfmann, ο οποίος αναζητούσε συμβουλές για τεχνικά έργα και αρχαίες υδρολογικές υποδομές. Η γεωμορφολογική μελέτη των καναλιών είχε, ωστόσο, ανατεθεί ήδη στον Τούρκο γεωαρχαιολόγο İlhan Kayan, και ο Zangger δεν συμμετείχε επίσημα στις ανασκαφές. Είχε αρχίσει να αναπτύσσει την υπόθεση ότι η Τροία και η Ατλαντίδα ταυτίζονταν από τον Απρίλιο του 1990, παρά τις επιφυλάξεις που είχε εκφράσει ο Korfmann.

Το 1992 δημοσίευσε το βιβλίο The Flood from Heaven: Deciphering the Atlantis Legend, στο οποίο υποστήριξε ότι ο Πλάτων είχε αντλήσει στοιχεία για την Ατλαντίδα από παλαιότερη αιγυπτιακή παράδοση σχετικά με την Τροία. Παράλληλα, συνέκρινε τη μυκηναϊκή κοινωνία με την περιγραφή της Ατλαντίδας και τον Τρωικό πόλεμο του Ομήρου με τη σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Ατλαντίδας όπως παρουσιάζεται στους πλατωνικούς διαλόγους. Η υπόθεση προσέλκυσε το ενδιαφέρον του Τύπου, αλλά αντιμετωπίστηκε με έντονο σκεπτικισμό από τους ειδικούς της αρχαιότητας, οι οποίοι επισήμαναν προβλήματα στη μεθοδολογία και στην ερμηνεία των πηγών. Αντίθετα, μέρος του γερμανικού Τύπου παρουσίασε τον Zangger με ιδιαίτερα ενθουσιώδεις χαρακτηρισμούς· το περιοδικό Der Spiegel τον αποκάλεσε «Αϊνστάιν της αρχαιότητας».

Από το 1994 επέκτεινε το επιχείρημά του σε μια συνολική ερμηνεία της πολιτικής και οικονομικής ιστορίας της ανατολικής Μεσογείου κατά τον 13ο αιώνα π.Χ. Ερμήνευε τον τρωικό πόλεμο ως ανάμνηση μεγάλης σύγκρουσης που, κατά την άποψή του, συνέβαλε στην κατάρρευση κρατών γύρω στο 1200 π.Χ. Έδινε ιδιαίτερη σημασία στα λουβόφωνα βασίλεια και στις ηγεμονίες της δυτικής Ανατολίας, όπως η Αρζάβα, η Μίρα, η Βιλούσα, οι χώρες της Λούκκα και η Σέχα. Ανέπτυξε τις θέσεις του στα βιβλία Ein neuer Kampf um Troia. Archäologie in der Krise (1994) και Die luwische Kultur (2016). Οι ερμηνείες του για την έκταση και τη σημασία του λουβικού πολιτισμού παρέμειναν αμφιλεγόμενες.

Η αντιπαράθεση με τον Manfred Korfmann και η στροφή στις δημόσιες σχέσεις

Το 1998 ο Zangger επιχείρησε να οργανώσει αερομεταφερόμενη γεωφυσική έρευνα στην πεδιάδα της Τροίας, με στόχο τον εντοπισμό διαδοχικών φάσεων κατοίκησης και πιθανών τεχνητών λιμενικών εγκαταστάσεων. Το τουρκικό Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού δεν χορήγησε την απαιτούμενη άδεια. Οι διαφωνίες του με τον Korfmann, επικεφαλής των ανασκαφών στην Τροία, οξύνθηκαν και έλαβαν δημόσιο χαρακτήρα. Ο Korfmann αμφισβήτησε την επιστημονική απήχηση του έργου του Zangger, τονίζοντας ότι οι σχετικές θεωρίες δεν είχαν γίνει δεκτές από την εξειδικευμένη βιβλιογραφία. Σε άλλη περίσταση συνέκρινε τις προσεγγίσεις του με τις παραεπιστημονικές θεωρίες του Erich von Däniken. Οι επικριτές του Zangger θεωρούσαν ότι τα επιχειρήματά του δεν τεκμηρίωναν την ταύτιση Τροίας και Ατλαντίδας.

Ο Zangger προσέφυγε δικαστικά κατά του Korfmann. Τον Αύγουστο του 2000, το Περιφερειακό Δικαστήριο του Μονάχου Ι απαγόρευσε στον Korfmann να αμφισβητεί την επιστημονική επάρκειά του με τον συγκεκριμένο τρόπο. Η δικαστική απόφαση δεν ισοδυναμούσε, ωστόσο, με επιστημονική επιβεβαίωση των θεωριών του. Στο μεταξύ, ο Zangger είχε ήδη εγκαταλείψει την ακαδημαϊκή έρευνα και είχε στραφεί στη στρατηγική επικοινωνία και στις δημόσιες σχέσεις. Το 2001 ανέλαβε διευθυντής εταιρικής επικοινωνίας της KPNQwest στην Ελβετία, θέση που κράτησε έως το 2002. Το ίδιο έτος ίδρυσε στη Ζυρίχη εταιρεία παραγωγής περιεχομένου και επικοινωνίας της επιστήμης, η οποία από το 2007 λειτουργεί ως science communications GmbH.

Στο βιβλίο του Die Luwier und der Trojanische Krieg. Eine Entdeckungsgeschichte (2017), ο Zangger συνδύασε την ιστορία της αρχαιολογικής έρευνας στη Μικρά Ασία με τη δική του ερμηνεία για την Τροία και τους Λούβιους. Παρουσίασε παλαιότερους ερευνητές, όπως τον Heinrich Schliemann, τον Hugo Winckler, τον Emil Forrer, τον Helmuth Bossert και τον James Mellaart, ως πρωτοπόρους των οποίων οι ανακαλύψεις αρχικά αμφισβητήθηκαν από την καθιερωμένη επιστημονική κοινότητα. Στο ίδιο πλαίσιο περιέγραψε τον Korfmann ως αντίπαλο που παρεμπόδισε την εργασία του. Ορισμένοι κριτικοί θεώρησαν υπερβολικούς τους ισχυρισμούς του για τον αρχαιολόγο που πέθανε το 2005, επισημαίνοντας ότι η αφήγηση του Zangger έτεινε να παρουσιάζει τις δικές του θέσεις ως περιθωριοποιημένες ανακαλύψεις.

Το ίδρυμα Luwian Studies και τα αρχεία του James Mellaart

Από το 2013 ο Zangger επανήλθε ενεργότερα στην έρευνα για την Εποχή του Χαλκού. Τον Απρίλιο του 2014 ίδρυσε το μη κερδοσκοπικό Luwian Studies Foundation, του οποίου ανέλαβε την προεδρία. Το ίδρυμα μελετά τον λουβικό πολιτισμό και τη θέση του στον αιγαιακό και ανατολιακό κόσμο της Εποχής του Χαλκού. Διαθέτει ανοικτή βάση δεδομένων με περίπου 500 οικισμούς της Μέσης και Ύστερης Εποχής του Χαλκού στη δυτική Ανατολία, καθώς και διαδραστικό χάρτη. Παράλληλα, ο Zangger συνέχισε να ασχολείται με τα αρχαία παράκτια τοπία και τα υδραυλικά έργα, ενώ εξέτασε τον ρόλο των λεγόμενων Λαών της Θάλασσας στην κατάρρευση των πολιτισμών της Εποχής του Χαλκού. Μαζί με τη Rita Gautschy και άλλους συνεργάτες διερεύνησε επίσης την πιθανότητα το χεττιτικό ιερό του Yazılıkaya να λειτουργούσε ως ημερολογιακό ή κοσμολογικό σύστημα. Οι ερμηνείες αυτές δεν αποτελούν γενικώς αποδεκτή θέση.

Σημαντική διαμάχη προκάλεσε η έρευνά του στα αρχεία του Βρετανού αρχαιολόγου James Mellaart (1925–2012). Το 2017 ο Zangger απέκτησε πρόσβαση σε χειρόγραφα του Mellaart σχετικά με επιγραφές που υποτίθεται ότι είχαν βρεθεί τον 19ο αιώνα στο Beyköy της δυτικής Ανατολίας και κατόπιν χάθηκαν. Ορισμένα κείμενα παρουσιάζονταν ως γραμμένα με σφηνοειδή γραφή και άλλα με λουβικά ιερογλυφικά. Ο Zangger θεωρούσε ότι το υλικό τεκμηρίωνε την ύπαρξη ισχυρών λουβικών βασιλείων· υποστήριξε επίσης ότι ο Mellaart δεν είχε δημοσιεύσει τις επιγραφές επειδή φοβόταν ότι η εντυπωσιακή τους σημασία θα ενίσχυε τις ήδη υπάρχουσες κατηγορίες περί πλαστογραφίας.

Στο βιβλίο του του 2017 δημοσίευσε σχέδια μιας επιγραφής που αποκάλεσε αργότερα, μαζί με τον Frederik C. Woudhuizen, «Beyköy 2». Οι δύο ερευνητές υπερασπίστηκαν την αυθεντικότητά της σε διαδικτυακές δημοσιεύσεις και κατόπιν στο περιοδικό Talanta το 2018–2019. Η θέση τους αμφισβητήθηκε έντονα. Είχε επισημανθεί ότι η επιγραφή είχε παρουσιαστεί ήδη σε διεθνές συνέδριο στη Γάνδη το 1989, όπου οι ειδικοί είχαν καταλήξει πως επρόκειτο για σύγχρονη πλαστογραφία. Μεταγενέστεροι μελετητές, μεταξύ των οποίων οι John David Hawkins, Max Gander και Diether Schürr, υπογράμμισαν τις ασυνέπειες του υλικού και αμφισβήτησαν την αυθεντικότητα των κειμένων.

Το 2018 ο Zangger εξέτασε για πέντε ημέρες, μαζί με τον γιο του Mellaart, το παλιό γραφείο του αρχαιολόγου και κατέληξε ότι ο Mellaart είχε κατασκευάσει πολλές πλαστογραφίες κατά τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του. Παρ’ όλα αυτά, ο Zangger και ο Woudhuizen εξακολούθησαν να υπερασπίζονται την αυθεντικότητα των λουβικών ιερογλυφικών επιγραφών, αν και διαφοροποίησαν αργότερα τη στάση τους απέναντι στα σφηνοειδή κείμενα. Η επιμονή τους προκάλεσε νέες επικρίσεις. Ο Hawkins υποστήριξε ότι το περιεχόμενο των ιερογλυφικών κειμένων ήταν σε μεγάλο βαθμό ακατανόητο, ενώ άλλοι μελετητές τόνισαν ότι το αρχειακό υλικό δεν επιτρέπει ασφαλή πιστοποίηση.

Μεταγενέστερες σπουδές

Από το 2020 έως το 2024 ο Zangger φοίτησε στο Πανεπιστήμιο Harvard, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό τίτλο Master of Liberal Arts (ALM) στις φιλελεύθερες σπουδές, με ειδίκευση στην ανθρωπολογία και την αρχαιολογία. Η διπλωματική του εργασία είχε τίτλο From Memes to Marx: Social Media as the New Frontier of Ruling Class Dominance (2024). Το 2022 συνεπιμελήθηκε, μαζί με τους Ivo Hajnal και Jorrit M. Kelder, τον τόμο The Political Geography of Western Anatolia in the Late Bronze Age. Τόσο η συνολική προσέγγιση του τόμου όσο και το κεφάλαιο που συνέγραψε με τους Alper Aşınmaz και Serdal Mutlu δέχθηκαν έντονη κριτική από τον Simon Zsolt, ο οποίος τα χαρακτήρισε συγκεχυμένα και ανεπαρκώς συστηματικά.

Επιλεγμένες δημοσιεύσεις

Μονογραφίες

• Landscape Evolution of the Argive Plain, Greece, διδακτορική διατριβή, Stanford, 1988.
• The Flood from Heaven: Deciphering the Atlantis Legend, Λονδίνο, 1992.
• Geoarchaeology of the Argolid, Βερολίνο, 1993.
• Ein neuer Kampf um Troia. Archäologie in der Krise, Μόναχο, 1994.
• Die luwische Kultur. Das fehlende Element in der Ägäischen Bronzezeit, Κωνσταντινούπολη, 2016.
• Die Luwier und der Trojanische Krieg. Eine Entdeckungsgeschichte, Ζυρίχη, 2017.
• (με τον Frederik C. Woudhuizen) Early Mediterranean Scripts, Κωνσταντινούπολη, 2021.

Ενδεικτικά άρθρα

• «Prehistoric Coastal Environments in Greece. The Vanished Landscapes of Dimini Bay and Lake Lerna», Journal of Field Archaeology, 18/1 (1991), σ. 1–15.
• «Landscape Changes around Tiryns during the Bronze Age», American Journal of Archaeology, 98/2 (1994), σ. 189–212.
• (με συνεργάτες) «The Pylos Regional Archaeological Project. Landscape Evolution and Site Preservation», Hesperia, 66/4 (1997), σ. 549–641.
• (με τον Frederik C. Woudhuizen) «Rediscovered Luwian Hieroglyphic Inscriptions from Western Asia Minor», Talanta, 50 (2018–2019), σ. 9–56.
• (με τη Rita Gautschy) «Celestial Aspects of Hittite Religion. An Investigation of the Rock Sanctuary Yazılıkaya», Journal of Skyscape Archaeology, 5/1 (2019), σ. 5–38.
• (με τους Alper Aşınmaz και Serdal Mutlu) «Middle and Late Bronze Age Western Asia Minor. A Status Report», στο The Political Geography of Western Anatolia in the Late Bronze Age, Βουδαπέστη, 2022, σ. 39–180.
• (με τους Daniel Sarlo και Fabienne Haas Dantes) «The Earliest Cosmological Depictions. Reconsidering the Imagery on the ˁAin Samiya Goblet», Journal of the Ancient Near Eastern Society “Ex Oriente Lux”, 49 (2025), σ. 49–84.
• «Creation Myths and Cosmological Concepts in the Ancient Near East. From Uruk via Hattusa to Athens», 2025.

Εξωτερικοί σύνδεσμοι

• Προσωπικός ιστότοπος του Eberhard Zangger
• Ιστότοπος του ιδρύματος Luwian Studies
• Ιστότοπος της εταιρείας science communications GmbH

Κατηγορία:Γερμανοί γεωλόγοι Κατηγορία:Γεννήσεις το 1958 Κατηγορία:Άτομα από το Κάμεν ```